spiritueel geklets

 

Serieuze woorden, vaag geneuzel, soms ook gedram, fictie en non-fictie, … steeds vaker gaan mijn alarmbellen af: daar gáááááán we weer!! Vandaag raakte ik geïnspireerd door mijn scheurkalender om er woorden aan te geven. Over spirituele praat & waarheid gesproken.

Ik ben gepokt en gemazeld in zo mogelijk de zwaarste protestantse kerk in Nederland. Daar waar de dominee alles voor het zeggen had, op de voet gevolgd door zijn kerkenraad. Mede door hun zwarte pakken en manier van praten, stonden deze mannen zeer hoog in aanzien. Vermoedelijk hadden zij recht van spreken door hun rechtstreekse lijntje met God, ofzo.

Totdat ik twijfelde aan hun waarheidsgetrouwheid, en vertrok.

De andere helft van mijn kerkelijke leven was bovenstaande zwaarheid en zwartheid weliswaar minder, maar had de uitleg van de Bijbel, zoals deze mensen geloofde dat die uitgelegd moest worden, het laatste woord. Dat was dé absolute waarheid, geen tegenspraak mogelijk.

Totdat ik ook aan deze waarheidsgetrouwheid twijfelde, en vertrok.

De laatste paar jaar van mijn religieuze zoektocht, bracht ik door in een ‘volle evangeliegemeente’ (zou er overigens ook een halfvol evangelie bestaan?). Als men daar enigszins twijfelde aan een bepaalde kwestie, was er altijd wel een broeder of zuster die een “de Heer zei tegen mij – boodschap” had. Heb dan het lef nog maar eens om er wat tegenin te brengen!

Ten einde raad trok ik ook die deur achter me dicht. Einde kerk voor mij.

Maar mijn zoektocht eindigde niet, want overtuigd als ik was dat er meer tussen hemel en aarde moest bestaan, sprak ieder spiritueel gepraat mij aan.

Ik verslond boeken, podcasts, lezingen en schrijfsels op social media. Religieuze vrienden maakten plaats voor spirituele vrienden en allerlei spiritueel getinte woorden overstemden de stem van de dominee.

En precies daar raken de uitersten elkaar: “de Heer zei tegen mij…” werd: “het universum zei tegen mij…” of “de kaarten voorspellen…” of “mijn hogere zelf liet mij zien…”

My way or no way!

Jazeker, het is hoogst interessant wie iets tegen jou zegt en wat dat dan is, maar neem je overtuigingen alsjeblieft niet ál te serieus en dring het al helemaal niet aan een ander op.

Dan doen we namelijk precies hetzelfde als wat de kerk al eeuwenlang doet: een ander de wet voorschrijven, er een dogmatiek omheen verzinnen, er een compleet nieuwe heilige waarheid van maken en er het liefst ook nog vier muren omheen bouwen, veiliggesteld en controleerbaar.

Om op een droevige dag tot de conclusie te komen dat we samen niet meer door de deur van ons zelfgebouwde hokje kunnen. Dus scheiden onze wegen, creëren we een nieuwe groep, met een nieuwe leider en nieuwe volgelingen.

Dolende en zoekende schapen als we zijn…

De eeuwendoor ontstaan op deze manier kerken en sekten, hierom maken mensen elkaar – letterlijk en figuurlijk – een kopje kleiner, zo belanden gewone mensen zoals jij en ik op een voetstuk en zo creëren we een nieuw psychiatrisch label: spiritueel narcisme.

Licht en lachwekkend

Zullen we iedereen in zijn waarde laten, meer luisteren dan praten, elkaar in liefde omarmen, openstaan voor elkaars zienswijze (het is nooit meer dan dat) en zoeken naar de overeenkomsten in plaats van de verschillen?

En zullen we ons altijd blijven realiseren dat hoe harder mensen hun waarheid roepen, hoe angstiger hun hart is?

Wat waar is voor jou, is waar voor jou.

Wat waar is voor mij, is waar voor mij.

Wat waar is voor religieuze mensen, is waar voor hen.

En wat waar is voor spirituele vrijkletselarij is óók waar – en het is wel zo licht en lachwekkend – join the club!

Ik ben zo vrij(gekletst) om een tekst uit de Bijbel* iets aan te passen: “Laat een ieder op z’n eigen manier spiritueel kletsen … en in z’n eigen gemoed ten volle verzekerd zijn.”

Amen!

Samen onderweg naar een lichtere wereld!

In liefde,

Henny

* N.a.v. Romeinen 14:5